خدایا ... حتی اگر در هیاهوی روزمرگی تورا از یاد ببرم

تو مرا فراموش نخواهی کرد.

خدایا ... تو در تمامی مشکلات و دشواریهای زندگی نیرو و اقتدار منی

پس کمک کن تا چیزی نگویم ،كاري نكنم كه مايه ناخشنودي تو شود .

خدايا ... مرا موهبت آن بخش كه در تو زندگي كنم و نفس بكشم مبادا كه

فراموش كنم تو تنهاپناه و آسايش مني...

خدايا ... كمكم كن تا عشق ورزيدن و خنديدن را بياموزم و عشق بورزم به همه

حتي كساني كه دركم نميكنند ،به من آسيب رسانده اند و از من بد گفته اند

و ... كمك كن تا بدانم كه در هر چه روي ميدهد رحمت تو نهفته است...

هیچی بدتر از این نیست که یه زخم کهنه داشته باشی

که هر چند وقت یه بار سر باز کنه...

پ ن:همینکه میخوای خوش باشی وبخندی  یادت میاد و خنده روی لبت یخ میزنه...

چرا شعله های قلب این قدر ممتد است ؟ این آتش چرا خاکستر نمی شود ؟

احساس میکنم در میان تمام روزمرگی های زندگی ام رمزی نو را کشف کرده ام

چیزی که شاید روزی میدانستم واز یاد برده بودم...

در حال حاضر زندگيم مثل يه مسابقه فوتباله كه يك صفر به نفع منه...

ميدونيد كه نتيجه يك صفر تو بازي فوتبال يعني چي!!!

دلم رفت ،نتونستم جلوشو بگيرم...

بهش گفتم براي چي عاشق شدي ؟

گفت:براي دردش، براي انتظارش ،براي اينكه انگيزه اي براي زندگي داشته باشم و

زندگيم از اين يكنواختي بيرون بياد!!!!

به  همچين آدمي چي ميتونستم بگم بجز اينكه يه حيوونه دوحرفيه... 

راه رفتن توی خیابون بعد از یه خواب طولانی شبانه

حس کردن باد سرد روی صورت

افتادن نور خورشید توی چشم

تماشای رفت و آمد مردمی که همیشه عجله دارن

زمزمه کردن یه آهنگ قدیمی

خلاصه... یه پیاده روی عالی

پ ن: کاش همیشه این خوشیهای کوچیک اینقدر بهم انرژی میداد ...

خوب، كه  چی؟

جمله خطرناكي كه اين روزها زياد تكرار ميكنم...

ما آدمها عادت کردیم برای هر کاری که میخواهیم انجام بدیم حتما مشوق داشته باشیم

کسی که مدام ما رو به جلو هل بده ...

شاید به این دلیل  مرگ برامون سخته و ازش میترسیم

چون لحظه مرگ كسي رو نداريم كه تشويقمون كنه!!!

اين هم يك بازي ديگر است مثل بقيه بازيهايت ،ميدانم

فكر نكن نفهميدم به روي خودم نمي آورم ...خدايي ديگر نميشود رويت را زمين انداخت

پس بچرخ تا بچرخيم ...

جوري گريه كن كه چشمهات هم نفهمه...

دوستی که نتونی در حضورش با صدای بلند داد بزنی وخودتو خالی کنی

به درد لای جرز میخوره...

در حالي كه دارم كتاب كوروش كبيرراميخوانم

با خودم فكر ميكنم اگر الان كوروش زنده بود و

مي ديد چه بلايي بر سر ايرانش آورده اند چه میکرد.

پ ن:دلم براي خودم، كشورم و مردم کشورم میسوزد....

مافقط بلدیم گذشته را به یاد بیاریم

نمی دونیم چطوری فراموشش کنیم...

خدایا...کمکم کن

یگانه درسی را که نیازمندش هستم بیاموزم

اتکای کامل به تو

خدایا... دیریست از تو جدا مانده ام

مرا به خانه ام باز گردان.

بچه دار شدن يعني آدم به اين درك برسه كه

اينقدر اين دنيا خوبه اينقدر اينجا خوش ميگذره كه

دوست داري يه موجود زنده ديگر و هم توي اين دنيا و خوشيهاش شريك كني.

نميدونم كي من به اين درك ميرسم؟

     ميدانم از زندگي چه ميخواهم

    ميدانم در زندگيم چه چيزي اضافه است و بايد رهايش كنم ...

    پس اين بلاتكليفي براي چيست

    چرا در جا ميزنم؟

حالم بد میشود وقتی میبینم نعمتی راکه من از آن محرومم

دیگری دارد و قدرش را نمیداند...

انصافت را شکر خدا...

كاش مردم ياد بگيرند اتومبيلي رو كه امانت ميگيرند

با باك پر پس بدهند...

پ ن:امروز دير رسيدم سر كار...